Mareike Fallwickl – Donkergroen bijna zwart

Flakkerende energievelden

Wat doe je als de boezemvriend van je zoon kwalijke sadistische trekken begint te vertonen? Dat is het dilemma waarmee Marie zichzelf geconfronteerd ziet als haar zoontje Moritz bevriend raakt met de charismatische maar koelbloedige Raffael, in het donkergroene maar eenzame dal van de Salzburger Becken. Ze slaagt er niet in om in te grijpen. Als Raffael jaren later bij Moritz en diens hoogzwangere vriendin Kristin op de stoep staat, begint de ontknoping van hun pijnlijke geschiedenis. De perspectiefwisselingen geven dit boek zijn kracht – Fallwickl schetst het bewustzijn van haar personages met oog voor de kleinste details; Moritz maakt kunst en ziet schitterende aura’s om mensen flakkeren, Marie denkt als verpleegster na over de biologische drijfveren van de mens, en de stekelige Johanna heeft met haar succesvolle shockblogs juist een nietsontziende, nihilistische blik op de wereld. Zo laat Fallwickl zien hoe we de werkelijkheid door onze eigen lens waarnemen. En hoe lastig het soms is om van bloedzuigers, pijnpunten en verslavingen af te komen. De personages leven met blinde vlekken, spreken zichzelf niet uit en hopen er maar het beste van – dat pakte in het verleden niet goed uit. De roman breekt daarmee een lans voor het conflict wél aangaan: samen de gifdampen in van de onderhuids toxisch broeiende krachten in. Toch is het boek niet gitzwart. Als er iets is wat het debuut van Fallwickl illustreert, is het dat we allemaal zowel uit een licht als schaduwspel bestaan.

Verschenen in AD Magazine 06/07/19