Voor zijn liesbreuk had Emile een kennismakingsconsult in het ziekenhuis in Hilversum. Mijn vader besloot ons te brengen en Emile zat opgewekt voorin met hem te babbelen, terwijl ik achterin de auto hing met mijn nieuwe Hailey Bieber attitude that sort of snuck up on me, waarschijnlijk door al die verschillende soorten lockdowns. Er klonk een jazzversie genaamd Bach Goes To Town waar mijn vader en Emile goed op gingen, ondertussen vlogen er mooie Latijnse termen voor mannelijke lichaamsdelen voorbij. Toen mijn vader enthousiast begon te kletsen over baarmoedernetjes die werden gebruikt bij diepe baarmoederverzakkingen (hij had zijn twijfels bij het gaasje dat zou worden ingebracht tegen de liesbreuk) veerde ik overeind om: “Páp, alsjeblieft!” te roepen, waarop ze moesten lachen. Mijn vader verontschuldigend omdat hij dat ergens in een vrouwenmagazine bij de tandarts had gelezen. Terwijl we over een viaduct reden en mijn blik over de rock steady voorbij glijdende auto’s beneden gleed lag ik wazig en tevreden te filosoferen en te reflecteren op een nog-niet-bestaand essay van Connie Palmen over Selena Gomez, Hailey Bieber, Britney Spears, Taylor Swift, Dua Lipa, Kanye West en de complete gekkigheid van celebrity culture, waarvan ik zeker wist dat ik het zou verslinden. Mijn moeder noemt Connie Palmen altijd “onze geestesmoeder” en ik zou graag op dezelfde begeesterde manier willen denken. Dat valt de laatste paar jaar niet altijd mee omdat ik door mijn reuma soms gewoon een wolkerig en mistig bewustzijn heb, dan moet ik steeds zoeken naar woorden, termen en begrippen, maar The Brains met zijn oceanisch blauwe ogen en liefde voor schaakpuzzels vult alles gelukkig in, without missing a beat.

Tijdens de eerste twee lockdowns had ik mezelf daarom de uitdaging gesteld om tijdens mijn wandelingen mijn denken te verscherpen. Ik wist zeker dat Gwendolyn, Maya, en Anne alle drie zouden hebben gezegd dat ik van mezelf al een behoorlijk excessieve narrativiteitsdrift heb waarin voortdurend wordt gesnoeid, gepield, geplukt, ge-edit en eindeloos gefrunnikt (volgens Gwendolyn zijn de meeste van die verhalen allemaal al af met superveel details, maar haal ik ze zelf steeds weer overhoop) dus dat dit het laatste was wat mijn neuronen nodig hadden of waar iemand op zat te wachten (Emile voegde toe dat hij mijn brein soms kan horen zoemen), maar ik wilde in mijn narrativiteitsdrift tijdens mijn stiltemomentjes breder, dieper en bovendien ook essentiëler leren denken. Ik wilde mijn denken naar een hoger niveau tillen, mezelf toewerken naar nieuwe en heldere inzichten waar ik vroeger toe kwam met de ondersteuning van Persis & Pompoensalades, zoiets waar anderen ook iets aan zouden hebben, en ik had Walter Benjamin en Taylor Swift als voorbeelden genomen (als ik die eerste niet zou evenaren wat me 200% waarschijnlijk leek, dan ging ik voor de geestelijke groeispurt van Taylor Swift), maar na drie seizoenen in 2021 die vooral op één seizoen leken en waarin het eindeloos duurde voordat de lente tenslotte verscheen, gaf ik uiteindelijk tegen Emile aan dat ik boven alles was weggespoeld. Ik was boven een brug in het diepe groene en verstilde water van de Vesting opgelost met de regen, de lentepluis, de niesdruppels.

Misschien was het grootste inzicht dat ik eraan overhield dat ik altijd wel een hoop te bedenken heb, maar dat ik het gebabbel van mijn glucosemonstertjes niet altijd zo zwaar hoef te nemen, tenzij er opeens ééntje van de rails gaat door feit niet langer van fictie te onderscheiden. Emile had dat allemaal al eerder bedacht. Hoewel hij het Stedelijk Gymnasium in Arnhem cum laude doorliep, wiskunde met een sort of Philosophical Honoursprogramma studeerde, Comparative Literary Studies bijwoonde voor James Joyce en vervolgens een traineeship als Softwater Developer volgde omdat hij zo gek is op puzzelen, kan hij zich zo makkelijk en lenig als een douchepuff met de stroming mee laten voeren. Hij heeft vanuit zichzelf een innerlijke rust en zen meegekregen waar ik me suf voor mediteer. Mijn schoonzusje benadrukte ook dat ze vroeger soms veinsde dat ze haar scheikundesommen nog niet begreep, omdat ze zo zen werd van zijn bijles. Ik bleef als een nieuwsgierig katje aan zijn brein plukken om zijn geheim te doorgronden, maar hij leek zijn denken als minder wezenlijk te beschouwen. Op een avond waarop ik weer zat te loeren legde hij uit dat het denken voor mij heel wezenlijk is (Emile: “Het Moet Eerst Allemaal Geanalyseerd”) en begreep dat ik erover moest denken dat hij minder bedachtzaam tegenover het denken stond, maar eigenlijk lijkt het me (ook vanuit boeddhistisch oogpunt) heel gezond en verstandig, zeker sinds de-virus-met-spikes epidemie, om jezelf niet zo met je gedachten of je ideeën te vereenzelvigen.

Bij de coronadebatten en -discussies valt het me vaak op dat er een bepaald absolutisme en rigiditeit in bepaalde denkpatronen en meningen zitten, waardoor iedereen meteen in een groef valt. Wanneer mensen het nu niet met elkaar eens zijn, dan is er ineens een nieuwe populistische retoriek, die een goede discussie nagenoeg onmogelijk maakt, want tegenwoordig is alles “framing”. Nederland is zich helemaal suf aan het discussiëren en sparren, maar iedereen houdt aan zijn eigen onderliggende idée-fixe vast. Ik vind het maar een beangstigende en moedeloos stemmende ontwikkeling. Toen ik met mijn snuit in Emile’s cijferlijst met glanzende negens gedoken zat (met voor wiskunde een 9.9 op zijn eindexamen omdat hij een promille te nauwkeurig had weergegeven, ik lag in een deuk, zijn wiskunde leraar vond het niet grappig) en doorstuurde naar di mama, antwoordde ze: “Het is voor The Brains allemaal spielerei”. Sindsdien neem ik een voorbeeld aan Emile door mezelf wat speelser en stromender te verhouden tot het denken. Nadat mijn moeder een vaccinatieplicht voorstelde omdat ze behoorlijk geagiteerd is over de wapstroming en we een discussie voerden over de psychotische denkkronkels die ons naar de algoritmische ringen van Dante’s hel leiden, sloeg mijn vader een diepe zucht: “Het begint allemaal met goed onderwijs”.

Wandering with this smarty-pants

Aanbevolen artikelen